Cover • VPT team • Innovatie • Innovatiemarkt • Column • Marathon • Praktijkverhaal • Kort nieuws • Edities
De succesvolle reïntegratie van Ingrid Christen
02 Innovatie
Spraakgestuurd rapporteren
Collegiale ondersteuning
04 Column
Ontroerende momenten op beeldscherm
Zij gingen er voor!
Uitzwaaien
07 Kort nieuws
Jubileum Torenhoeve, kwaliteitsbeeld, en meer…
Van wijkzorg naar VPT team
REÏNTEGRATIE
Overstap met pijn in mijn hart… …en nu zo blij!
Soms brengt een onverwachte stap je precies terug naar de reden waarom je ooit voor de zorg koos. Ik ben Ingrid Christen (bijna) 58 jaar, Verzorgende IG. Tijdens mijn reïntegratie, na een operatie, maakte ik de overstap naar het VPT team. Daar ontdekte ik opnieuw hoeveel verschil echte aandacht kan maken.
Mijn overstap ging niet vanzelf. Ik werk al jarenlang als verzorgende IG en heb met hart en ziel in de wijkzorg gewerkt. Maar de zorg van nu is niet meer te vergelijken met vroeger. Mensen blijven langer thuis wonen, de zorgvragen worden zwaarder en het werk fysiek intensiever. En als je ouder wordt merk je ook dat je lichaam niet meer alles vanzelf doet.
Na meerdere operaties aan mijn schouders, waarvan mijn laatste herstel nog steeds langzaam verloopt, moest ik eerlijk naar mezelf zijn. Ik wil nog heel graag tot mijn 67e blijven werken in de zorg, maar wel op een manier die haalbaar blijft.
Met pijn in mijn hart begon ik mijn uren op te bouwen binnen het VPT team tijdens mijn reïntegratie. Het voelde als afscheid nemen van iets wat ik altijd met liefde heb gedaan. Toch ben ik nu zo blij dat ik die stap heb gezet.
Tijd voor echte aandacht
In het VPT team draait het niet alleen om ADL, maar vooral om welzijn en aandacht. Natuurlijk voer ik als verzorgende IG nog steeds mijn verpleegtechnische handelingen uit wanneer dat nodig is, maar er is ook ruimte om echt naast iemand te staan.
Samen een stukje wandelen omdat iemand dat alleen niet durft. Een schilderijtje afmaken waar een cliënt weken naar uitkijkt. Of spontaan samen pannenkoeken bakken omdat iemand daar zo’n zin in heeft. Het zijn kleine momenten die grote betekenis hebben.
“Soms moet je iets
loslaten om opnieuw
te vinden wat je lief is.”
Cliënten echt leren kennen
Het mooiste verschil is misschien wel dat ik mijn cliënten nu op een hele andere manier leer kennen. Doordat je langer bij iemand bent, groeit het vertrouwen snel. Zo heb ik een cliënt die al vanuit het wijkteam naar ons is overgekomen. In korte tijd heb ik haar op een heel andere manier leren kennen. De verhalen over vroeger komen naar boven. Herinneringen aan jeugd, gebeurtenissen die iemand gevormd hebben, dingen die eerder misschien nooit verteld werden omdat daar simpelweg geen tijd voor was. Nu ontstaat er verdieping. Je leert niet alleen de zorgvraag kennen, maar vooral de mens daarachter.
Samen doen geeft kracht
Er zit ook een stukje huishoudelijke ondersteuning in het werk, maar juist daar ontstaan vaak de mooiste gesprekken. Samen iets doen in plaats van alles overnemen geeft mensen weer regie en plezier. Mantelzorgers voelen zich gesteund en cliënten kijken uit naar je komst. Soms hoor ik: “Daar is mijn zonnetje weer.” Dat zijn de momenten waarop je weet waarom je dit vak ooit hebt gekozen.
Ingrid Christen, Verzorgende IG VPT team Flakkee oost
Een uitnodiging aan collega’s
Voor collega’s die merken dat het werk fysiek zwaar wordt, of die verlangen naar meer tijd en verbinding met cliënten, wil ik zeggen: kijk eens naar het VPT team. Voor mij heeft deze stap mijn liefde voor de zorg opnieuw aangewakkerd.
“Soms moet je iets loslaten om opnieuw te vinden wat je lief is. In het VPT team heb ik weer ontdekt hoe mooi ons vak kan zijn.”
Innovatie
CONGRES MINISTERIE VWS
Spraakgestuurd rapporteren
Op maandag 16 maart 2026 kwamen meer dan 2.000 professionals, beleidsmakers en bestuurders samen op het VWS-congres ‘Samen voor Gezondheid, Zorg en Welzijn’ in het NBC Congrescentrum Nieuwegein. Onze bestuurder Chantal Beks was uitgenodigd om daar een keynote presentatie over hoe we bij Careyn werken met spraakgestuurd rapporteren.
Chantal vertelde wat het vraagt om spraakgestuurd rapporteren in de dagelijkse praktijk te implementeren en om het vol te houden. En hoe deze technologie zorgprofessionals ondersteunt om meer tijd en aandacht te houden voor de mens achter de zorgvraag. Mooi om te zien hoe het verhaal de zaal raakte.
Zo ervaren collega’s spraakgestuurd rapporteren in de praktijk
Sinds november 2025 kunnen extramurale medewerkers bij Careyn gebruikmaken van spraakgestuurd rapporteren. Dat betekent: minder typen, meer tijd voor de cliënt. Maar hoe werkt dat in de praktijk? We vroegen twee collega’s naar hun ervaringen: Karin van Mansom, verzorgende IG in Linschoten en Robin Ubink, wijkverpleegkundige in Delft. Lees hun verhaal en bekijk de video op onze verhalenpagina.
Innovatiemarkt
WOENSDAG 20 MEI 2026 – HELLEVOETSLUIS
Kom naar de Innovatiemarkt van Careyn!
Wil jij weten hoe zorginnovatie jouw werk makkelijker, slimmer en prettiger kan maken? Dan mag je de Innovatiemarkt van Careyn niet missen!
Op deze inspirerende middag ontdek je nieuwe hulpmiddelen en maak je kennis met slimme oplossingen die we binnen Careyn al gebruiken.
Alles draait om zelf ervaren, ontdekken en plezier maken!
Afbeelding: MicroCosmos
Datum:
Tijd:
Locatie:
woensdag 20 mei 2026
13.00 – 16.30 uur
De Grootenhoek, Hellevoetse
Achterweg 4, Hellevoetsluis
Vrije inloop met een indeling als een markt. Ongeveer 15 leveranciers presenteren hun product. Onder meer:
- InterCares (onze leverancier van het zorgoproepsysteem)
- MicroCosmos
- Robotje Tessa
- Spraakgestuurd rapporteren
- Health2Work met o.a. het Exoskelet
- Het Kompas van Aumens
We doen ook meermaals een korte pubquiz. En mogelijk nog verrassingen.
Meer weten over innovaties bij Careyn? Lees de blog van het innovatieteam.
Goed nieuws! Medewerkers van district ZHE mogen de innovatiemarkt bezoeken tijdens werktijd. Mits werk en rooster dit toelaten. Stem bezoek daarom even af in je team of met je leidinggevende.
Het Kompas maakt zelfstandig op avontuur gaan makkelijk en veilig. Het is een slim apparaat dat samen is ontwikkeld met avonturiers om iedereen weer het belangrijkste plezier in het leven geven; naar buiten gaan!
De bewezen technologie vergroot de autonomie op een veilige, gebruiksvriendelijke en betrouwbare manier. Het Kompas geeft constant een aanwijzing in de juiste richting: Een eenvoudig navigatiemiddel voor mensen met dementie.
Wissel-Column
Ontroerende momenten op beeldscherm
In ons team Beeldzorg maken we vanalles mee: nieuwe cliënten, afscheid nemen van cliënten en allerlei voorvallen in onze dagelijkse zorgpraktijk. Enkele bijzondere Beeldzorg-momenten wil ik graag met jullie delen.
1. Dagelijks liedje. Elke week werd er voor mij – en voor veel collega’s – een nieuw liedje gezongen door één van onze cliënten. Een soort serenade. Die momenten zijn iedere keer weer een feestje, als je het mij vraagt. En het mooie was: ik mocht zelfs verzoeknummers doorgeven.
2. Je zult maar net vallen. Tijdens een Beeldzorg-moment waarin ik een medicatiecontrole uitvoerde, viel de cliënt tijdens het pakken van de medicatie. Op zo’n moment voel je je als Beeldzorg-medewerker echt machteloos. Maar dit liet opnieuw zien dat we samen sterk staan. Nadat ik de bereikbare wijk had gebeld, stonden zij vijf minuten later bij mevrouw voor de deur. Helaas zat de deur op slot en kon mevrouw deze zelf niet openen. Mijn collega uit de wijk twijfelde geen moment en is via het balkon door een bovenraampje naar binnen geklommen om mevrouw te helpen. Ondertussen kon ik de familie informeren. Echt zo mooi teamwork!
3. Kaarsje voor verloren sleutels. Tijdens een beeldbelmoment keek een wat verdrietige vrouw mij aan. Ze vertelde dat ze haar sleutels kwijt was en al twee dagen aan het zoeken was. Aan het einde van het gesprek zei ik tegen mevrouw dat ik een kaarsje voor haar zou opsteken en wat positiviteit haar kant op zou sturen. Ik hoopte dat ze haar sleutels zou vinden voordat ik haar de volgende ochtend weer zou bellen. En geloof het of niet: de volgende ochtend vertelde mevrouw trots dat mijn kaarsje en positiviteit hadden geholpen en dat ze haar sleutels had teruggevonden.
En zo blijkt maar weer: de zorg is nooit saai, ook niet in de beeldzorg.
Milou Vossebeld – Beeldzorgteam DWO/NWN
Marathon Rotterdam
MARATHON ROTTERDAM 2026
Zij gingen er voor!
Het was super leuk om te zien dat een aantal collega’s deze sportieve uitdaging aan is gegaan. Careyn steunde hen met het deelnameticket en een speciaal loopshirt. Toch weer even mooie reclame.
De deelneemsters konden via een speciaal Teamskanaal met elkaar in contact blijven, ervaringen delen en elkaar motiveren in de voorbereiding. Kimberley, Marijke, Lianne, Linda, Sascha en anderen deden mee. Marjolein Busstra- Schrik liep bijvoorbeeld de volledige marathon: “Een bijzondere ervaring, Marathon van Rotterdam heet niet voor niets ‘de mooiste’. De medaille is binnen! Bedankt Careyn!”
Deze mooie prestatie is vastgelegd met enkele foto’s, die willen we graag delen.
Careyn deelnemers ontvingen dit sportpakket, waaronder het shirt met rugbedrukking.
Support voor onze deelnemers.
Marijke en Lianne liepen met succes de kwart marathon.
Kimberley de Bruijne komt over de finish.
Marjolein Busstra- Schrik liep de volledige marathon, chapeau!
Sascha maakte de marathon extra gezellig.
Sascha de Jong: “Dank aan Careyn voor het vergoeden van het startnummer en het t-shirt!”
Ook Corrie van Doorn behaalde een mooie medaille.
Astrid Kap liep de 10 km samen met oud collega Sofie Bakker van Careyn…
…11 jaar geleden ook samen gelopen. Bedankt voor de sponsering, het was erg leuk. Tot volgend jaar!
Zoek de Careyner…
Praktijkverhaal
Uitzwaaien
Praktijkverhaal van Margreet Meijer,
ex-wijkverpleegkundige
Mijn jonge collega was al heel vroeg naar cliënt A gegaan, een meneer waarvan iedereen wist: hoe vroeger je bij hem aanbelde, hoe beter zijn humeur zou zijn. Vóór 8.00 uur en anders ná tienen, dat was de afspraak. Maar deze dag kwam mijn collega al heel snel teruggefietst naar ons wijkkantoor…
“Joh ben je al klaar bij A?” vroeg ik enigszins verbaasd.
“Nee, ik snap het niet hoor” zei ze. “Ben ik een keer extra vroeg, is het ook niet goed. Hij doet gewoon niet open. Hij zit voor het raam naar buiten te kijken en hij laat mij gewoon voor de deur staan. Ik heb gebeld en op het raam geklopt maar hij reageerde niet”.
Tja dit klopte inderdaad niet: “En hij zit gewoon voor het raam zoals altijd?” “Ja, in zijn ochtendjas”.
Het was nog vroeg en ik keek op mijn eigen routelijst: “Zal ik even gaan kijken, dan neem ik de reservesleutel mee” zei ik tegen haar, “dan kan jij later op de ochtend nog een keer gaan”.
Toen ik fietsend in zijn straat aankwam zag ik hem al voor het raam zitten. Grote leunstoel, zijden pyjama, warme kamerjas en pantoffels.
Ik zette de fiets in de tuin en liep direct naar het raam. Met open ogen keek hij naar de straat maar niet naar mij. Vreemd.
Ik belde en klopte maar geen beweging achter het raam. Ik besloot de sleutel te gebruiken. Eenmaal binnen liep ik naar hem toe en legde mijn hand op zijn schouder.
Eigenlijk wist ik het toen al. De kou van zijn lichaam drong door de kleding heen. Zijn gezicht was verstard en lijkbleek. Het is altijd schrikken als je “iemand vindt” zoals dat zo mooi heet.
Ik belde de dokter die kon nog vóór zijn spreekuur komen om de dood officieel vast te stellen. Ik zou op hem blijven wachten.
Terwijl ik bij zijn stoel stond keek ik ook door het raam naar buiten en ik zag de bushalte pal voor zijn raam. Dat is ook wel erg dichtbij, dacht ik nog.
Er stopte een bus en een grote groep leerlingen van de nabije middelbare school, stapte uit. Een groot aantal zwaaide. Ik zwaaide terug maar ze keken niet naar mij maar naar meneer. Mij zagen ze niet eens staan.
Vervolgens liep ik wat heen en weer in de kamer, ik legde de contactgegevens klaar en zocht bij de telefoon naar mogelijke adressen die gebeld moesten worden. En iedere keer zag ik scholieren langslopen en zwaaien. En weer stopte er een bus met scholieren en weer zwaaiden ze allemaal. Alles bij elkaar één lange stoet jongeren. Sommigen zwaaiden heel lollig of uitbundig, anderen juist ingetogen. Soms met een dansje, stoere gebaren en hippe moves. Het viel hen zo te zien niet op dat meneer niet terugzwaaide.
Ineens was het rustig, het eerste schooluur was begonnen, de dokter kwam, de familie werd gebeld en niet veel later kon ik weggaan.
Fascinerend wat ik gezien had. Zeker honderd jonge mensen hadden hem gedag gezegd en je kon afleiden dat ze dit iedere schooldag deden. Geen wonder dat hij geen zorg wilde tussen 8.00 en 10.00. De ‘zorg’ die hij in die uren al kreeg was onbetaalbaar.
En op die allerlaatste dag hadden ze hem allemaal uitgezwaaid.
Margreet Meijer
Ex-wijkverpleegkundige
Kort nieuws
VERSCHENEN
Careyn Kwaliteitsbeeld 2025–2026
Ons Kwaliteitsbeeld 2025–2026 is gepubliceerd. Hierin kijken we terug op wat we samen hebben gerealiseerd en richten we ons op de stappen die we in 2026 willen zetten. Het kwaliteitsbeeld schetst het verhaal van een organisatie die bewust blijft leren, reflecteren en vooruitkijken.
Het kwaliteitsbeeld laat zien op welke manier al onze inzet, plannen, projecten, programma’s en samenwerkingen dagelijks vorm krijgen. Van de aandacht en betrokkenheid op onze locaties tot de ondersteuning die we bieden bij mensen thuis: alle vormen van zorg komen samen in één samenhangend ‘beeld’.
Aan de hand van verschillende inspirerende verhalen en vanuit de lens van onze strategische pijlers, wordt duidelijk waar we voor staan; en hoe we onze gezette koers in de praktijk proberen te behouden. We hebben wederom gekozen voor een online kwaliteitsbeeld, zodat je er als lezer makkelijk doorheen kunt scrollen. Ga meteen kijken!
JUBILEUM
Feest op de Torenhoeve
Vrijdag 27 maart hebben we het 12,5 jarig bestaan van De Torenhoeve gevierd. De dag begon ontspannen met koffie en gebak. Er werd gelachen en bijgepraat. In de middag kwam de sfeer er nog beter in met muziek van Ton en Edward. Zij zorgden voor een gezellige en levendige ambiance, waarbij niemand stil kon blijven zitten.
Als afsluiting reed de pizza bus voor en zorgde voor een heerlijke traktatie, met ijs na. Het was een feest voor jong en oud, vol gezelligheid en samenzijn. Een dag om met een glimlach op terug te kijken en eentje die nog lang in herinnering zal blijven. Op naar nog vele mooie jaren samen op de Torenhoeve!
Anneke de Grund-van der Waal, Teammanager Torenhoeve.
JUBILEUM
Feest op de Torenhoeve
Vrijdag 27 maart hebben we het 12,5 jarig bestaan van De Torenhoeve gevierd. De dag begon ontspannen met koffie en gebak. Er werd gelachen en bijgepraat. In de middag kwam de sfeer er nog beter in met muziek van Ton en Edward. Zij zorgden voor een gezellige en levendige ambiance, waarbij niemand stil kon blijven zitten.
Als afsluiting reed de pizza bus voor en zorgde voor een heerlijke traktatie, met ijs na. Het was een feest voor jong en oud, vol gezelligheid en samenzijn. Een dag om met een glimlach op terug te kijken en eentje die nog lang in herinnering zal blijven. Op naar nog vele mooie jaren samen op de Torenhoeve!
Anneke de Grund-van der Waal, Teammanager Torenhoeve.
VERSCHENEN
Gids terminale zorg bij een islamitische cliënt
Hoe verleen je goede terminale zorg bij een islamitische cliënt?
Samira El Moussaoui, verpleegkundige bij onze locatie Rosendael op de islamitische afdeling Amana, schreef een gids voor Careyn waarin zij antwoord geeft op deze vraag. Je vindt deze praktische handreiking hier.
PAAS ACTIE
Winnaars paaspakket
De vijf winnaars met de juiste oplossing van ons Paaswoord (‘kuiken’):
Ria Hazeleger
Marieke Verhaar
Henny Bothof – van Woudenberg
Astrid Kap
Edwin Vulling